Het Paasverhaal!!


Een eeuwenoud feest dat zijn oorsprong vindt in de geschiedenis van het volk Israel.
Na een periode van ongeveer 400 jaar in Egypte wordt dat volk door een van haar leiders, Mozes, Egypte uitgeleid op weg naar het Beloofde Land.

Die 400 jaar in dat vreemde land begonnen prima.
De zoon van de toenmalige Kanaanitische leider Jacob, was door zijn broers verkocht aan slavenhandelaars.
Zij verkochten hem aan de commandant van de lijfwacht van Farao (de koning van Egypte).
Een paar jaar later belandt hij (Jozef) in de gevangenis.
Zijn gaven om betekenisvol te dromen en ze te kunnen uitleggen zorgen ervoor dat hij de aandacht trekt van Farao.
Die had namelijk gedroomd over iets wat zelfs de knapste droomuitleggers niet konden verklaren.
Toen puntje bij paaltje kwam herinnerde een van de dienaren van Farao, die samen met Jozef in de gevangenis had gezeten, zich dat Jozef dromen kon uitleggen.
Hij werd naar Farao toegebracht en was met de hulp van zijn God in staat de droom uit te leggen.
Dit maakte zo'n indruk op Farao dat hij hem met onmiddellijke ingang benoemde tot onderkoning van Egypte.
Zeg nou zelf, een aardige promotie in 1 dag : van gevangene tot onderkoning.

Jozef was niet haatdragend, die karaktereigenschap kende hij niet.
Er ontstond (overeenkomstig de dromen van Farao) hongersnood in Egypte.
Door Jozefs beleid was er voor de eigen bevolking voldoende graan verbouwd en opgeslagen in de jaren daarvoor.
De hongersnood bleef niet beperkt tot Egypte.
Ook in het land waar Jozef oorspronkelijk vandaan kwam heerste die.
Op zekere dag kwamen zijn broers naar zijn paleis om graan te kopen.
Hij herkende ze direct, maar liet dat niet merken.
Uiteindelijk kwam het zover dat zijn gehele familie in de Egyptische provincie Gozen ging wonen onder de hoede en bescherming van Farao zelf.
Een goed begin dus.

Toen deze Farao echter stierf en Jozef zelf er ook niet meer was vonden de opvolgers dat dat vreemde volk maar eens moest gaan werken voor de kost.
Steeds meer dwang en macht werd uitgeoefend om ze uiteindelijk als een slavenvolk te gaan behandelen.
Wat met een individu als slaaf begon werd nu op het hele volk geprojecteerd.
Een droevig vervolg.

Door slimheid, moederliefde en goddelijke leiding ontsprong 1 Israelische jongen de moorddadige dans van de Farao.
Hij werd zowaar in het koninklijke paleis opgevoed door Farao's eigen dochter.
Humor welbeschouwd. 40 jaar lang werd deze Mozes omkleed met prinselijke waardigheid.
Na die jaren bemoeide hij zich op een dag met een ruzie tussen een Egyptische slavendrijver en een man van het volk Israel.
Dit resulteerde in de doodslag van de drijver door Mozes.
Deze kon daarop alleen nog maar de woestijn invluchten.

Na een lange omzwerving kwam hij terecht bij mensen in Kanaan waar hij de volgende 40 jaar fungeerde als schaapherder.
Een nogal ander leven als de eerste 40 om het maar zwak uit te drukken.
Op een gegeven moment werd Mozes geconfronteerd met een brandende struik, die echter niet verteerde in de vlammen.
Mozes begreep dat God hier Zijn hand in moest hebben en verklaarde de grond direct heilig.
Hij ontving daar de boodschap om zijn volk te gaan bevrijden uit Gozen.

Na aanvankelijk uitgebreid te hebben geprobeerd onder deze opdracht uit te komen, ging hij samen met zijn broer op pad om deze goddelijke opdracht te vervullen.
Na een titanenstrijd tegen de toenmalige Farao, waarbij allerlei verschrikkelijke rampen het land Egypte teisterden, gaf de laatste straf de doorslag.

Deze laatste verschrikkelijke gebeurtenis bestond hierin dat elk eerstgeboren mannelijk schepsel (mens en dier) door een doodsengel zou worden omgebracht.
Alleen als Farao het volk de vrijheid tegemoet zou dit niet doorgaan.
Farao weigerde en trotseerde daarmee de God van Mozes.
Deze liet echter duidelijk zien dat Hij de machtigste was en doodde in elk huis en elke stal, in elk paleis en in elke weide alle eerstgeborenen.

Er was maar een manier om aan deze verschrikking te ontsnapping.
Iedereen die het bloed van een lammetje aan de deurposten van zijn huis zou smeren zou door de doodsengel niet bezocht worden.
En inderdaad de families die in dit woord van God geloofden hoefden die nacht niet te rouwen om het verlies van een van hun kinderen.
De engel was ook bij Farao's paleis langsgekomen en diens oudste zoon gedood.
Farao besloot daarna het volk Israel toch te laten gaan. Bevrijding.

De link naar Pasen zoals wij dat tegenwoordig herdenken ligt in Jezus Christus.
Hij wordt in de Bijbel regelmatig het Lam genoemd.
Hier ligt een duidelijke overeenkomst met het Pesachlam bij de uittocht uit Egypte.
De nieuwtestamentische boodschap luidt in principe hetzelfde want God is niet veranderd.
Laat je "bestrijken" met het bloed van Jezus dat hij stortte op Golgotha bij Zijn kruisiging.
Hieraan denken we op Goede Vrijdag.
Op deze manier belooft dezelfde God dat je leven zult ondanks de aanwezigheid van de dood in onze samenleving.
LEVEN.
Niet in de eerste plaats op deze aarde maar in de eeuwigheid, eindeloos.
Leven in de hemel bij die machtige God, die heerst over het LEVEN.
Pasen is opstanding uit de dood, bevrijding van banden.
Niet alleen 1000-en jaren geleden met een heel volk, maar ook dit jaar, ook voor U die dit leest.
Een glorieus einde.